010 - 707 49 00 (bereikbaar van 9.00 tot 16.00 uur)
Nieuws

Capelle aan den IJssel, 8 oktober 2019

De motor achter haar gezin

‘Het weer in Nederland is een beetje gek. Als het in ons land winter is, dan is het écht koud; en in de zomers regent het echt nóóít. Maar het is hier mooi. De rust, het groen, de uitzichten…’ Aan het woord is Amaar (55). Hij kwam naar Nederland, gevlucht uit zijn vaderland Syrië.

De straat waar het gezin woonde, bestaat niet meer

‘De oorlog maakt de situatie daar heel complex. Ik had een fabriek in brood en banket, die werd vernietigd. We hadden twee huizen, die zijn er ook niet meer. Onze hele wijk is weggebombardeerd.’ Amaar besloot naar Europa te gaan. Eerst had hij gezorgd dat zijn vrouw Samar en hun twee zoons, Haroun en Younes (toen 8 en 9), naar een veilig deel van Syrië gingen. Tien maanden duurde zijn reis, die via Turkije en Griekenland liep.

Goed leven

Samar (43): ‘We waren gelukkig in Syrië. Onze zoons deden het goed op school, ik had een eigen kapsalon, we hadden veel vrienden, een grote familie… We waren niet rijk, maar ons leven daar was goed.’ Nu wonen hun familieleden ver weg, veel van hen ook in Europa. Maar: in veiligheid. Voor één van Samars broers is het te laat. Hij werd gemarteld en gedood door regeringspartijen.

Financiële problemen

Amaar bereikte Nederland in december 2014. Hij raakte in financiële problemen omdat hij geld moest sturen naar zijn gezin. Begin 2015 kreeg hij een verblijfsvergunning en kon hij een verzoek indienen voor gezinshereniging. Hij en zijn gezin kregen een flatje toegewezen in Capelle.

Wennen

In eerste instantie leek het in Nederland goed te gaan voor het Syrische gezin. De kinderen gingen naar een schakelklas en daarnaast naar een gewone basisschool; beide ouders gingen naar Nederlandse les. Samar: ‘Alles was vreemd. De cultuur, het eten… en de Nederlandse taal is echt moeilijk.’ Op de vraag wat vooral opvalt aan hun nieuwe land: ‘In Syrië praat niemand over homoseksualiteit! Al is het er natuurlijk wel. En veel Nederlanders zijn ongelovig. Maar ik respecteer dat, ik geloof in vrijheid.’

Chemo

Na drie maanden waren de jongens al redelijk gewend. Het ging goed op school. Maar bij een routineonderzoek in het ziekenhuis ontdekte een specialist dat Younes grote ontstekingen had in zijn buik. De enige oplossing was chemotherapie. Dat hielp, maar hij hield er reuma aan over. Dat kan veel pijn geven, bijvoorbeeld bij het lopen. En dat terwijl hij zo van sporten houdt. Na een tijdje kreeg Younes ook psychische problemen.

Psychische problemen

Samar: ‘In Syrië hebben mijn jongens verschrikkelijke dingen gezien. Die zag Younes soms terug. Dat leek voor hem dan alsof het echt was.’ Eind 2018 ging het steeds slechter. Younes raakte depressief, at haast niet meer, trok zich terug, spijbelde. Hij vertrouwde niemand meer, vertelt zijn moeder. ‘Zelfs mij niet. Alleen nog onze begeleidster Hounaida, buurtmoeder bij Welzijn Capelle. Als hij haar zag, lachte hij.’ Hounaida zorgde dat er voor Younes een tijd intensieve psychische ondersteuning aan huis kwam.

Depressief

Vader Amaar is hoogopgeleid. Hij dacht dan ook binnen een jaar zijn inburgeringsexamen te kunnen halen. Maar door het oorlogstrauma bleef er van de lessen niets hangen. Ook hij was depressief, werd vergeetachtig en sliep slecht. ‘Het belemmert mijn ambities. Was ik maar jonger. Ik ben hier in alles afhankelijk van mijn vrouw, dat vind ik erg moeilijk. Maar… ik ben hier niet voor mezelf gekomen.’ Amaars antidepressiva en gesprekken met een psychiater helpen niet zoals hij zou willen. ‘De ene keer gaat het beter dan de andere.’

Niemand vertrouwen

Hij vond het vreselijk om zijn kinderen oorlogsgeweld te zien meemaken. ‘Daarom ben ik naar Nederland gegaan, hoe moeilijk het ook was om ze daar achter te laten. Hier is mijn gezin veilig. Aan bombardementen kun je wennen, aan onveiligheid en onvoorspelbaarheid niet. Als je nú in Syrië reist – of alleen maar op straat bent – weet je nooit zeker of je mensen kunt vertrouwen. Misschien willen ze jou en je gezin wel kwaad doen. Of ze pro-Assad zijn of pro-IS, dat maakt niet uit.’

Speciale school

Ondertussen gaat het met Younes al heel veel beter. Hij start binnenkort op een speciale school. Met kleine klassen, waar ze focussen op de talenten en voorkeuren van elke leerling. Enthousiast: ‘Mijn nieuwe school lijkt me echt leuk! Ik wil daar graag Engels leren en gaan koken.’

Sterk

Hounaida Redjeb, buurtmoeder bij Welzijn Capelle, begeleidt het gezin nu twee jaar. Samars positiviteit raakt haar: ‘Het gezin had een zorgeloos leven in Syrië, maar zijn door de oorlog álles kwijtgeraakt. Samar is een doorzetter. Het is heel moeilijk om een andere taal te leren en er echt bij te horen in een ander land. Ondanks alle problemen die hier binnen haar gezin ontstonden, heeft ze haar inburgeringsexamen gehaald en vrijwilligerswerk opgepakt. Ze heeft zelfs plannen voor een opleiding als kapster. Ze is heel sterk, houdt haar gezin overeind.’

Iets terugdoen

Samar: ‘Hounaida helpt oplossingen vinden en moedigt me aan om dingen zelf te doen. Ik weet niet wat we zouden doen zonder Welzijn Capelle in ons leven – en zonder alle hulp die we van allerlei mensen hier hebben gekregen.’ Haar liefste wens voor de toekomst is dat haar man en jongste zoon herstellen van hun depressie. ‘En dat het mijn zoons lukt hun dromen waar te maken. Ik wil mijn eigen werk en weer net zo’n zelfstandig en gelukkig leven leiden als in Syrië. Nederland heeft zoveel voor ons gedaan – wij willen graag iets terugdoen.’

Om redenen van privacy zijn de namen in het stuk gefingeerd.