010 - 707 49 00 (bereikbaar van 9.00 tot 16.00 uur)
Nieuws

Capelle aan den IJssel, 25 september 2019

Stevig in je (werk)schoenen door eigen ervaringen

Miranda de Bus (34) startte eind 2018 als Ervaringsdeskundige bij Welzijn Capelle: ‘Zo'n vijf jaar geleden leidde mijn pad me vrij abrupt naar de GGZ (geestelijke gezondheidszorg). De gezinssituatie in mijn jeugd was erg onveilig. Lang ben ik overal tussendoor geglipt en deed ik de dingen die bij het leven horen, zoals een carrière en een gezin. Maar op mijn 30e kreeg ik een psychose.’

Miranda werkte zeven jaar als communicatieadviseur: ‘Daar was ik best goed in, maar ik voelde me niet geweldig en had het niet zo naar mijn zin. En na de psychose had ik drie dagen in de week therapie, dus re-integreren was lastig.’ In goed overleg namen Miranda en haar werkgever afscheid van elkaar. Ze mocht op hun kosten een opleiding volgen. ‘Ik heb toen het programma Howie the Harp van Pameijer gedaan. Daarvoor moet je een ‘levensontwrichtende periode’ hebben doorgemaakt. Dus zelf cliënt of opgenomen zijn geweest. Of in ieder geval flink wat ellende hebben meegemaakt.’

Veel geleerd

In die opleiding ga je met jezelf en met je zelfreflecterend vermogen aan de slag. Miranda: ‘De stof helpt je om steviger in je schoenen te staan. Om wat je hebt meegemaakt tot iets positiefs aan te wenden en er anderen mee te helpen, zonder echt te vertellen wat je zelf hebt meegemaakt. Ik kwam mezelf enorm tegen, maar heb er veel van geleerd. Nu kan ik met gezonde afstand betrokken zijn bij mijn cliënten. Misschien gek, maar ik ben blij dat het zo misging, want het is goed geweest voor de rest van mijn leven. Je krijgt wel een stempel door je diagnose, mensen kijken anders naar je. Jammer dat het zo’n harde levensles was, maar het is goed dat het gebeurd is.’

Sneller verbonden

Door haar achtergrond voelt Miranda aan wat mensen psychisch doormaken en hoe zij zich voelen. ‘Niet altijd, ik heb natuurlijk niet alles ervaren wat zij ervaren. Maar door de manier waarop ik ze aanspreek, denk ik dat ze snel voelen dat er iets is waardoor we sneller verbinden. Nu ik langer bij Welzijn Capelle werk, weten collega’s steeds beter wat ik kan bieden en waar mijn ervaring ligt. Ze vragen me ook steeds makkelijker, “Goh, hoe was dat bij jou?” of “Hoe is dat dan gegaan?”.’

Lange adem

‘Een tijdje geleden hadden we een cliënt met een vraag over financiën. Al snel merkten we dat er psychisch meer aan de hand was: allerlei signalen wezen op een depressie. Hij vermeed contact, terwijl hij in het begin assertief leek. Ik heb veel tijd in hem gestoken. Dat kan gelukkig ook, omdat ik niet zoveel casussen heb als andere collega’s. Het lukte om hem in contact te brengen met de POH’er (praktijkondersteuner bij een huisarts), maar hij nam soms helemaal geen contact met hen op. Of wilde mij niet spreken.’

Tijd en aandacht

‘Ik maakte me zorgen. Er waren dagen dat hij niet opendeed. Na een gesprek bij het Werkplein viel er een kwartje en realiseerde hij zich dat hij iets moest doen. Dat kwam ook doordat ik extra tijd en aandacht in hem kon investeren en me er niet aan stoorde dat hij niets liet horen of afspraken niet nakwam. Hij wordt nu doorverwezen en gaat aan zijn klachten werken. Maar als begeleider moet je een lange adem hebben.’

Bespreekbaar maken

‘Wanneer je weet dat het geestelijk niet helemaal goed met je gaat, of met iemand in je omgeving: schakel hulp in en praat erover! Of het nu met een huisarts is of de welzijnsorganisatie, die bijvoorbeeld kan verwijzen naar de juiste instantie. Het is lastig als je ziet dat iemand in je omgeving problemen heeft. Maar niets zeggen is geen optie. Vaak hebben mensen zelf geen idee dat ze hulp nodig hebben. Zoals ik – totdat ik flink op mijn bek ging. Maar dat hoeft niet. Als je eerder hulp zoekt, is dat te voorkomen!’